Aan de rand van een open plek stond de Oude Eik. Hij stond er al voor de oudste vos geboren was. Zijn stam was zo dik dat drie konijnen hem samen niet konden omarmen.
Konijn Pim kwam elke ochtend langs. Hij legde zijn oor tegen de stam. Dan kraakte de eik, alsof hij goeiemorgen zei. Soms ruiste hij er een verhaal bij. Over een storm van lang geleden. Over een hert dat onder zijn takken was geboren.
"Goeiemorgen, Oude Eik," fluisterde Pim.
"Goeiemorgen, kleine Pim," ruiste de eik terug.
En dan kon Pims dag beginnen.