Nilo was een haas zoals alle hazen. Twee lange oren. Vier snelle poten. Een staart die wipte als iemand hem aansprak. Aan de buitenkant niets bijzonders.
Maar Nilo droeg iets wat niemand zag. Een tweede vacht, van sterrenstof, over zijn gewone vacht heen. Overdag was ze onzichtbaar. Alleen 's nachts, in het maanlicht, begon ze te glanzen.
Die vacht was mooi. Maar ook zwaar. Nilo werd er moe van, terwijl de anderen nog ravotten. Geluiden die anderen niet eens hoorden, maakten hem prikkelbaar. En soms zeiden zijn poten nee, terwijl Nilo met heel zijn hart ja wilde zeggen.