Aan de rand van een vijver woonde een jonge eend. Ze heette Dorette. Ze liep rond met haar snavel omhoog en haar borst vooruit, alsof de vijver van haar was.
"Kijk eens naar mijn veren," zei ze tegen de kikker op zijn steen. "Puur goud. Jij bent groen en glibberig. Eerlijk is eerlijk: ik krijg er pijn in mijn ogen van."
De kikker knipperde traag en zei niets.