In het bos woonde een bruine hond met zachte ogen. Maar niemand zag zijn ogen. Iedereen zag zijn tanden.
"Goeiemorgen!" zei het konijn.
"Bemoei je met je eigen wortels!" blafte de hond.
"Ga je mee?" vroeg de vos.
"Doe het zelf, stom beest."
En als de merel begon te zingen: "Hou je snavel."
Hij meende het niet eens. Het kwam eruit voor hij kon nadenken.