Hoog in een warme hoek van het bos hing een luiaard. Hij heette Lumo. Hij had een zachte vacht, lange armen en een humeur tussen slaperig en klagerig.
Lumo hield van drie dingen. Hangen. Dutten. En klagen.
"Wat een rommel hier," zuchtte hij. "Waarom ruimt nooit iemand op?"
Dat zei hij terwijl hij in een berg bladeren lag die hij zelf had laten vallen.