Diep in het bos, waar de bomen dicht op elkaar stonden, woonde een nachtegaal. Overdag viel hij niet op. Een kleine bruine vogel tussen de mussen en mezen.
Maar 's avonds, als de eerste sterren verschenen, werd het stil. En dan zong hij.
Zijn lied was niet het luidste. Maar hij zong wat iedereen voelde en niemand durfde te zeggen.
Het hert legde zijn kop in het gras om te luisteren. De muizen kropen dicht tegen elkaar.