De olifant was groot. Niet alleen aan de buitenkant, ook vanbinnen. Hij had het grootste geheugen van het hele woud. Dat zei iedereen. En het was waar.
Hij wist nog welke nacht het hard regende toen hij klein was. Hij wist nog welk woord de das tegen hem had gezegd, drie zomers geleden. Hij wist nog welke blik de mus hem had toegeworpen op een ochtend in maart.
Niet alleen de fijne dingen onthoudde hij. Vooral het andere. Elke vergissing van een ander. Elke verkeerde blik. Elke harde grap.