In het hart van het bos woonde een jong hert. Hij heette Wout. Al een tijd ging het niet goed met hem. Niet zoals een verkoudheid, die na een paar dagen over is. Het bleef maar duren.
Elke ochtend stond Wout op, maar alles voelde grijs. Hij at wat. Hij liep wat. Soms lachte hij, maar zijn ogen lachten niet mee.
De andere dieren zagen het. De egel bracht hem soms een blad. De muis zat naast hem, zonder iets te zeggen. De vlinder vloog rondjes dichtbij, zodat hij wist: ik ben er.
Ze drongen niet aan. Ze bleven in de buurt. En heel traag begon Wout weer iets te voelen. Niet veel. Maar genoeg.