Als de zon onder was en de dieren in hun holen en nesten lagen, ging de spin aan het werk. Ze hield niet van daglicht. En al zeker niet van getuigen.
Ze weefde haar netten tussen de takken. Dun en glanzend. Maar wie goed keek, zag dat die netten niet van zijde waren. Ze waren van woorden. Van roddels die ze hier en daar had opgevangen.
En 's morgens vroeg, nog voor de zon echt op was, gleed ze van tak naar tak om ze rond te brengen.