
Willa was dertien en een vlinder. Al van toen ze uit haar pop kroop, te vroeg natuurlijk, was ze anders dan de rest.
Haar vleugels trilden zelfs als ze stilzat. In haar hoofd praatten tien gedachten tegelijk. Ze lachte harder dan de anderen. Ze zag dingen die de anderen niet zagen. En als iets haar raakte, raakte het haar helemaal.
"Ze kan zich nooit concentreren," zeiden de andere dieren. "Ze vergeet alles. Ze is zo chaotisch."
Dat klopte. Soms. Maar ze vergaten het andere stuk: dat Willa in één vlucht dingen zag waar anderen hun hele leven voorbij vlogen.
